ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΧΑΟΣ  ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η περιγραφή των κβαντικών αντικειμένων και η προσωκρατική διαλεκτική.

Υπενθύμηση Α: Η σχολή της Κοπενχάγης δέχεται ότι οι δυναμικές ιδιότητες των κβαντικών αντικειμένων είναι συμβατικές και γεννώνται κατά τη διαδικασία της μέτρησης. Η αντίληψη αυτή βασίζεται στην αποδοχή, ότι το μέσον μέτρησης, το αντικείμενο προς μέτρηση και για πολλούς επιστήμονες καί ο παρατηρητής, συνιστούν μιαν ενότητα κβαντικής φύσης. (Αφού το αποτέλεσμα της μέτρησης θεωρείται αναμφισβήτητα επιρρεασμένο από την διαδικασία της μέτρησης). Αλλά ακόμα σύμφωνα με τον Χάιζενμπεργκ κάτω απ’τον εν ενεργεία κόσμο που ερχόμαστε σε άμεση επαφή, υφέρπει ένας Εν Δυνάμει κόσμος συναρτήσεων, μη παρατηρήσιμος, ο οποίος κατά τη μέτρηση γίνεται πραγματικότητα. Άρα είναι καί αυτός ένας παράγοντας που δεν πρέπει να παραβλέπεται.

Υπενθύμηση Β: Αυτοί που υπερασπίζονται την αντικειμενικότητα των κβαντικών συστημάτων, δέχονται την ύπαρξη κρυφών μεταβλητών, ισχυριζόμενοι ότι αν αυτές γίνουν γνωστές, αυτομάτως η αντικειμενικότητα της φύσης θα αποκατασταθεί.
    Η ύπαρξη κρυφών μεταβλητών έχει απορριφθεί από τη σχολή της Κοπενχάγης στηριζόμενη σ’ένα μαθηματικό πόνημα του Φον Νόυμαν κατά το οποίο, σημείο διαχωρισμού μεταξύ οργάνου μέτρησης, αντικειμένου μέτρησης και υποκειμένου, δεν μπορεί να βρεθεί.
     Αυτοί που υπερασπίζονται την αντικειμενικότητα, μη μπορώντας πια να αρνούνται την κβαντική πρακτική, μαζί με τις κρυφές παραμέτρους, αποδέχονται ένα άλλο είδος αντικειμενικότητας, ίσως πιο ήπιας και εύπλαστης. Λέει λοιπόν ο Μπώμ:  "Κατά τη θεωρία του πεδίου, κάθε κίνηση στην κβαντομηχανική, περιγράφεται με βάση την δημιουργία-καταστροφή των στοιχειωδών σωματίων. ΄Ετσι κατά τη σκέδαση ενός ηλεκτρονίου προς άλλη κατεύθυνση, αυτό θεωρείται περιστατικό που περιγράφεται ως καταστροφή ενός ηλεκτρονίου σε μια θέση και δημιουργία άλλου σ’άλλη θέση. Εκεί γενικά η κίνηση ενός ελευθέρου σωματίου, περιγράφεται ως καταστροφή αυτού του σωματίου σ’ένα σημείο και δημιουργία άλλου σε άλλο σημείο. Έτσι κίνηση γίνεται δεκτή, σαν μια σειρά θέσεων δημιουργίας-καταστροφής που ως γενικό αποτέλεσμα έχει συγχρόνως την αλλαγή και κατά συνέπεια την άρση της ταυτότητας του σωματίου".
     Εδώ ο Μπώμ ισχυρίζεται ότι ακριβώς και οι προσωκρατικοί.  Αυτοί μας δίνουν το στίγμα της λογικής που πρέπει να ακολουθήσουμε, για να μπορέσει το κβαντικό γίγνεσθαι να αποκτήσει ένα λογικό κορμό αντάξιό του. 
     Η ταυτότητα, σύμφωνα με την προσωκρατική διαλεκτική , βρίσκεται όπως κάθε τι σε διαδικασία καταλυτικής-συνθετότητας, όπου το αντικείμενο δεν αλλάζει θέση κινούμενο αυτό το ίδιο, αλλά είναι συνεχώς άλλο σε άλλη θέση. Το Είναι και συνεπώς η κίνηση σύμφωνα μ’αυτούς τους διανοητές, συμπίπτει με το γίγνεσθαι ως ουσία.

Υπενθύμηση Γ:      Ηράκλειτος:
― Αυτό που αλλάζει, συμφωνεί με τον εαυτό του.
― Στον ίδιο ποταμό δε μπαίνεις δυο φορές, ούτε την ίδια ουσία ξαναγγίζεις, γιατί βίαια και γρήγορα αλλάζει, χωρίζεται και πάλιν ενώνεται, φεύγει-επιστρέφοντας,  καταλύεται-συντιθέμενη.
―Όλα συνιστούν ενότητες όντας συγχρόνως ανεξάρτητα, συνίστανται-καταλυόμενα, συμφωνούν με τον εαυτό τους διαφωνώντας με αυτόν.  Το Ένα συνίσταται από τα Πολλά και τα Πολλά απ’το Ένα.
―Όλα μετατρέπονται σ’αυτό το Πυρ και αυτό σε όλα, όπως τα εμπορεύματα σε χρυσό και ο χρυσός σε εμπορεύματα.
―Η ευθεία, είναι αποτέλεσμα της περιστροφής. Έτσι το κινούμενο, ουσιαστικά δεν κινείται πάνω ή μέσα σε κάποιο χώρο κατά τη διάρκεια κάποιου χρόνου αλλά είναι συνεχώς άλλο-αλλού. Δηλαδή κινείται μέσα στον εαυτό του, όντας το γίγνεσθαι ως ουσία.
     Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, η ουσία δεν είναι τα πράγματα αλλά το γίγνεσθαι. Τα πράγματα είναι γεγονότα που βρίσκονται σε μια συνεχή διαδικασία καταλυτικής-σύνθεσης (Είναι-Μη Όντας), αφού άλλα υπογεγονότα περνούν μέσα τους κάνοντάς τα πραγματικότητα, όμως συνεχώς διαφορετικά. “Είναι Αυτά όντας Άλλα”: Τα νερά διέρχονται απ’τον ποταμό, κάνοντάς τον συνεχώς άλλον. Αυτά χύνονται στη θάλασσα, που είναι επίσης σε συνεχή αλλαγή, δεχόμενη νερά που συνεχώς εξατμίζονται σε σύννεφα βροχής.  Έτσι γίνεται ένας κύκλος, όπου οι ουσίες αναχωρούν-επιστρέφοντας και κάνουντας τον ποταμό, τη θάλασσα και τον ουρανό να "Είναι-Αυτά, Όντας-Άλλα” και μ’αυτό τον τρόπο να κινούνται κι όλας.
               Το ίδιο όμως ισχυρίζεται και για όλες τις ουσίες στερεές ή μη.
Καί αυτές συνίστανται από υπογεγονότα (απ’το αείζωον πυρ), τα στοιχεία του οποίου με την αναχώρησή τους στο σύμπαν και την επιστροφή τους απ’αυτό, κάνουν αυτές τις ουσίες να καταλύονται-συντιθέμενες έχοντας αντιφατική φύση. Σύμφωνα μ’αυτή την αντίληψη και την άποψή του ότι "η ευθεία είναι αποτέλεσμα περιστροφής", τα υπογεγονότα που περνούν μέσα απ’την ουσία, την συνθέτουν και φεύγοντας την αποσυνθέτουν κιόλας. (Φεύγουν στο σύμπαν, επιστρέφοντας συγχρόνως).  Επειδή όμως το σύμπαν του Ηράκλειτου είναι άπειρο και ανοικτό, (αφού δέχεται το γίγνεσθαι ως ουσία), συνεπάγεται ότι τα υπογεγονότα που φεύγουν στο σύμπαν επιστρέφοντας, δεν κάνουν κύκλο αλλά μιαν πυκνή ελλιπτική ελικοειδή περιστροφή, που επαληθεύει-διαψεύδοντας το γεγονός λίγο πιο κεί (σ’άλλη θέση), έτσι που το πράγμα κινείται όντας άλλο-αλλού.   Σύμφωνα λοιπόν με τις απόψεις του, το ηλεκτρόνιο δεν κινείται αυτό το ίδιο πηγαίνοντας αλλού, μα άλλα υποκβαντικά στοιχειώδη “αείζωου πυρός” ταξιδεύουν μέσα του, κάνοντάς το πραγματικότητα και το παρουσιάζουν ως κινούμενο. Αυτό όμως αληθινά συνίσταται-καταλυόμενο όντας άλλο-αλλού.
[Για το θέμα αυτό μπορεί ο αναγνώστης να ενημερωθεί εκτενέστερα στο έργο μου “Από τον Διθύραμβο στη Διαλεκτική ―Προσωκρατική Σκέψη” εκδ. Δωδώνη 2016, “Λογική Γλώσσα και Πράξη” εκδόσεις Δωδώνη 1994 ή στην ανάρτησή μου “Διαλεκτική Υλιστική Σκέψη”  thodoroskavasis.blogspot.gr].

Η θεωρία του Χάους

Έχοντας στο νου τη μικρή αυτή περιγραφή της διαλεκτικής αντιφατικότητας, όπου Χώρος, Χρόνος, Είναι και Νοείν συνιστούν μιαν ενότητα στο Γίγνεσθαι ως καταλυτικο-συνθετική Ουσία, και την επισήμανση περί της μέτρησης και περιγραφής των κβαντικών αντικειμένων, ο διανοητής μπορεί να συνάγει κάποια αξιόλογα συμπεράσματα περί της θεωρίας του Χάους, η οποία φαίνεται σαν μια προσεγγιστική μέτρηση που θέλει να υπερβεί το ύψος των δυνατοτήτων της.  Πατά σε ελλιπείς βάσεις και υποπίπτει σε διγλωσσία.  Επίσης δεν γνωρίζει το βάθος του πηγαδιού μέσα στο οποίο έχει πέσει.  Όπως το γαιοκεντρικό κοσμολογικό μοντέλο του Πτολεμαίου, έχοντας παραμερίσει το ηλιοκεντρικό σύστημα του Αρίσταρχου και βλέποντας τον κόσμο ανάποδα, έδινε για τις θέσεις των αστέρων κάποια προσεγγιστικά αποτελέσματα, έτσι και οι κοσμολογικές αντιλήψεις που βασίζεται η Θεωρία του Χάους είναι αντίθετες απ'την πραγματικότητα, γι'αυτό εκπλήσσουν τα αποτελέσματα των περιγραφών της.  Ακόμα κι ο ηλεκτρονικός υπολογιστής ως όργανο έρευνας, είναι θαυμάσιος για δυναμικά-αντικειμενικά-ορθολογικά συστήματα, αλλά ανεπαρκής για το καταλυτικο-συνθετικό γίγνεσθαι, το οποίο ορίζεται απ'την προσωκρατική διαλεκτική που συμφωνεί με την πραγματικότητα.
     Η επιστήμη μας είναι πολύ μακριά από το να μπορεί να οραματίζεται άθλους τέτοιους που άπτονται σε λεγόμενες χαοτικές καταστάσεις, που όμως οι βάσεις τους ετέθησαν πριν 25 αιώνες.  Έτσι οι επιστήμονες με σεβασμό κι επιμέλεια πρέπει να σκύψουν πάλι στα κείμενα των προσωκρατικών προπατόρων τους και να οργανώσουν εξαρχής τον επιστημονικό τρόπο σκέπτεσθαι.  Ίσως τότε ξανακερδίσουμε το χαμένο χρόνο που “δημιούργησε” η χριστιανική πυρά.

Η περίπτωση Πουανκαρέ
Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Πουανκαρέ διαπίστωσε ότι δεν μπορεί να υπολογιστεί απόλυτα η τροχιά οποιουδήποτε ουρανίου σώματος, όταν ο υπολογισμός λαμβάνει υπ’όψιν την επίδραση τουλάχιστον δύο ακόμα ουρανίων σωμάτων. Το πρόβλημα λοιπόν εδώ τίθεται ως θέμα χαρτογραφικής καταγραφής της πορείας τους.
    Στον αληθινό κόσμο όμως και όχι σ’αυτόν των διαγραμμάτων, οι τροχιές των ουρανίων σωμάτων είναι αποτέλεσμα της καταλυτικο-συνθετικής αλληλεπίδρασης κάθε στοιχειώδους της ίδιας της δομής των σωμάτων με όλο το σύμπαν. Επίσης σύμφωνα με τον Ζήνωνα ο χώρος και ο χρόνος συνιστούν μιαν ενότητα κατά την οποία, ως έσχατο έχουν το "αντιφατικό στοιχειώδες", που είναι η αντιφατικότητα γυμνή, το Εν Δυνάμει Είναι: [Δεν υπάρχει κάτι χωρίς μέγεθος, αν υπάρχει πρέπει να έχει και μέγεθος και όγκο και κάποια απόσταση το ένα από το άλλο. Το ίδιο ισχύει και για το περιθώριο, αναλόγως. Γιατί κι αυτό θα έχει μέγεθος και πάντα θα περισσεύει κάτι αναλόγως.  Θα το πω μια για πάντα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει έσχατο μέρος κάποιου, ούτε του σώματος ούτε του περιθωρίου. Ακόμα δεν μπορεί κάτι να υπάρξει από μόνο του, άσχετα από κάτι άλλο. Έτσι, αν υπάρχουν πολλά, είναι ανάγκη να είναι συγχρόνως μεγάλα και μικρά. Τόσο μικρά που να μην έχουν μέγεθος και τόσο μεγάλα ώστε να είναι απείρου μεγέθους].
    Ερμηνεύοντας και αναπτύσσοντας την άποψη αυτή του Ζήνωνα σε συνδιασμό με τις απόψεις του Ηράκλειτου, καταλήγουμε στην διαμόρφωση ενός “αντιφατικού μοναδολογικού συστήματος”*, όπου ο έσχατος χωρόχρονος, πάλλεται ακαριαία.  Ο ακαριαίος αυτός παλμός, όταν η εξελικτική πορεία του κόσμου έχει ήδη προχωρήσει, μετατρέπεται σε έναν παράκεντρο παλμικό κραδασμό.   Έτσι τα πάντα περιέχουν μέσα τους αυτό τον κραδασμό ως ανάμνηση του έσχατου χωροχρονικού αντιφατικού στοιχειώδους. Ακόμα κατά την αντιφατική καταλυτικο-συνθετική διαδικασία, το αντίθετο σε κάποιο συγκεκριμένο-Ένα δε μπορεί να είναι το Μείον Ένα, αλλά μια απεριόριστη σειρά από σχετικά όμοια και διαδοχικά διαφοροποιούμενα που περιέχοντας και τον ίδιο τον εαυτό, υπ’ορισμένες συνθήκες συνιστούν αυτό που μπορεί να παίξει μια συγκεκριμένη στιγμή το "Μείον Ένα". Η αντίληψη λοιπόν περί καταλυτικο-συνθετικού αντιθέτου, μαζί μ’αυτόν τον κραδασμό, δείχνει ότι δεν υπάρχει κανένας απόλυτα προσδιορίσιμος όρος και από κει και πέρα δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτος προσδιορισμός σε τίποτα. Αφού όσο κι αν προσδιοριστούν οι παράμετροι του αντιφατικού δυναμικού συστήματος, ο ζωντανός κόσμος ανά πάσα στιγμή περιέχει το στοιχείο του ανεπανάληπτου, όντας συνεχώς άλλος.  Αυτός όμως ο κραδασμός των αντιφατικών δυναμικών συστημάτων, σε συγκεκριμένες πλέον περιπτώσεις δεν είναι τελείως απροσδιόριστος, γιατί αν αναλυθεί, είναι το σύνολο των αντίδρομων ρευμάτων που συνιστούν το γίγνεσθαι του αντιφατικού δυναμικού συστήματος, ως αντιθέτου μέσ’την αντίφαση.* “Διαλεκτική Υλιστική Σκέψη” thodoroskavasis.blogspot.com
     Από πρώτη όψη λοιπόν τα δυναμικά συστήματα μπορεί να φαίνονται χαοτικά παρουσιάζοντας αδυναμία σαφούς προσδιορισμού, αν όμως ληφθεί υπόψιν ότι στην αληθινή φύση είναι αντιφατικά, αυτά μολονότι γίνονται ακόμα πιο πολυδιάστατα, αναφαίνεται μέσα τους η έννοια του κλειστού συστήματος με αντιφατική μορφή.  Τ'αντιφατικά συστήματα έχουν το χαραχτήρα του αντιφατικού απείρου, το οποίο όντας καταλυτικο-συνθετικό, είναι άπειρο-πεπερασμένο (ανοικτό-κλειστό).  Έτσι η έρευνα μπορεί να ορίζεται με ένα μικρό σύνδρομο αοριστίας σε μικρά συμβατικά εν δυνάμει ολοκληρωμένα συστήματα, παραβλέποντας ότι στο βάθος τους, όντας αντιφατικά, κρύβουν την παγκόσμια ενότητα αφού κοινωνούν του εσχάτου αντιφατικού στοιχειώδους όπως το περιέγραψε ο Ζήνων.

Επειδή λοιπόν οι μετρήσεις κι οι περιγραφές όλων των σωμάτων και γεγονότων, στη σύγχρονη επιστήμη πρέπει να είναι σωματιδιακο-κυματιακές, περιλαμβάνοντας έτσι και την ίδια τη δομή των μετρουμένων και επειδή τα δυναμικά συστήματα που συνθέτουν είναι καταλυτικο-συνθετικά και απύθμενα αντιφατικά, ένα πλήρες σύστημα μπορεί να περιέχει ένα κάποιο στιγμιαίο πρόσωπο του όλου το οποίο τείνει για το άπειρο. Έτσι οι μετρήσεις αυτού του είδους με τον τρόπο που γίνονται σήμερα, προσπαθούν να περιγράψουν το απύθμενο αντιφατικό γίγνεσθαι της φύσης τυπικά και ορθολογικά, όντας εκτός πραγματικότητας.
      Το πρόβλημα πρέπει να τεθεί σε άλλη βάση:  Το κινούμενο ουράνιο σώμα, του οποίου η τροχιά υπολογίζεται σε συνάρτηση με άλλες τροχιές του Ηλιακού συστήματος, καταλυτικο-συνθετικά συνιστούν μιαν αντιφατική δυναμική ενότητα.  Σύμφωνα μ’αυτήν ο υπολογισμός της τροχιάς του σώματος σε σχέση με δύο άλλα σώματα του Ηλιακού συστήματος περιέχει ανεπαρκή στοιχεία. Το δυναμικό σύστημα που συνιστούν για να είναι πλήρες και σύμφωνο με την πραγματικότητα, κατεβαίνοντας στο έσχατο επίπεδο του Ζήνωνα, πρέπει να αλληλεπιδρά με όλο το σύμπαν. Οι επιστημονικές δυνατότητές μας λοιπόν, ακόμα υπολείπονται για τέτοιους άθλους.
    Για να υπολογιστούν κινήσεις τέτοιας ακρίβειας προϋποτίθενται καταλυτικο-συνθετικοί πίνακες,  σαν αυτούς που προτείνονται στην ανάπτυξη της “Αντιφατικής Μοναδολογίας και Οικουμενικής Βιοχαρτογράφησης” για την καταλυτικο-συνθετική “Αντιφατική Ταυτότητα” και στην ανάρτησή μου “Διαλεκτική Σκέψη”. Αλλ’ακόμα και τότε πρέπει να κυριαρχεί η αντιφατικο-διαλεκτική σεμνότητα, κατά την οποία "τίποτα απόλυτο δεν μπορεί να υπάρξει", αφού όλα βρίσκονται σε συνεχή αλλαγή.

Το ίδιο ισχύει και με την περίπτωση του Λόρενζ:  Όχι μόνον οι ασήμαντες διαταραχές σε ένα δυναμικό σύστημα μπορούν να γίνουν δυσανάλογα τεράστιες στην εξέλιξή τους, αλλά κάθε στιγμή ένα αληθινό δυναμικό σύστημα της φύσης πρέπει να δίνει συνεχώς διαφορετικές μετρήσεις γιατί όντας πάντα εν εξελίξει είναι πάντα σχετικά διαφορετικό. Αυτό στον Νευτώνιο κόσμο δεν θα μπορούσε να φανεί, όμως κατά τις σύγχρονες μετρήσεις και περιγραφές, για πάρα πολλούς λόγους, παίρνει μέρος και αυτή η ίδια η δομή του μετρουμένου. Σε μελλοντικές και πιο ακριβής μετρήσεις, για αντιφατικά ολοκληρωμένα συστήματα, όταν θα είμαστε σε θέση να τις κάνουμε, το σώμα όσο μεγάλο και αν είναι, πρέπει να παίρνει μέρος με την ίδια τη διαδικασία καταλυτικής-συνθετότητας της δομής του, που είναι ορατή κβαντικά. Έτσι τίποτα δεν θα μπορεί ποτέ να είναι “ταυτόν με τον εαυτό του”, όντας συνεχώς άλλο σχετικά όμοιο με τον εαυτό του.

Το φαινόμενο της πεταλούδας: Αυτό βέβαια είναι ένα νοητικό πείραμα από το οποίο λείπουν πολλά δεδομένα. Η ορθολογική περιγραφή κι ανάπτυξη αυτού του δυναμικού συστήματος, βλέπει την πορεία του προς μία κατεύθυνση, αλλά όχι συγχρόνως και αντίθετα. Έτσι βλέπουμε μόνο την διάσταση της δυναμικής “αναχώρησης” των στοιχείων αυτού συστήματος κι όχι και την πολυδιάστατη διαδικασία της “επιστροφής” του αντιθέτου, όπως το περιγράψαμε καταλυτικο-συνθετικά. Έτσι στην τυπική περιγραφή, του πετάγματος της πεταλούδας, δεν λαμβάνεται υπόψιν η αντίδρομη περιοριστική δυναμική του ολοκληρωμένου αντιφατικά συστήματος που είναι η πραγματικότητα. Αυτή η αντίδρομη δυναμική συνιστώντας αντίφαση, βάζει όρια στη χαοτική κι αχαλίνωτη ανάπτυξη του τυπικού-φανταστικού-ορθολογικού δυναμικού συστήματος.  Αυτό θα πεί ότι υπάρχει μια τεράστια σειρά αντιφατικών “κρυφών παραμέτρων” που μας διαφεύγουν για να μπορεί η περιγραφή να είναι ακριβής.
    Συμπέρασμα: Μπορεί το πέταγμα της πεταλούδας να συμμετέχει σε κάποιο μηδαμινό βαθμό στις αλλαγές των φυσικών συστημάτων, όπως όλο το γίγνεσθαι της συμμετοχής των όποιων “αμελητέων” παραγόντων, αλλά δεν μπορεί να φέρει από μόνο του καταιγίδα, ούτε να είναι μια απειροστικά απομεμακρυσμένη αιτία κάποιας εν δυνάμει καταστροφής του κόσμου.
     Αυτό το νοητικό πείραμα δείχνει ότι ο ορθολογισμός είναι ένα όργανο καθημερινότητας, του οποίου η χρήση σε ακραίες κι οριακές καταστάσεις ή περιγραφές υψηλών απαιτήσεων, οδηγεί τον ευφυή σε ανοησίες και υπερβολές.   Η αληθινή φύση όμως μιλάει μιαν αντιφατική γλώσσα, η οποία έχει κανόνες που μπορούν να περιγράψουν τη δυναμική της καταλυτικο-συνθετικής διαλεκτικής απροσδιοριστίας της.

Ο ελκιστής: Ο όρος ελκιστής παραπλανά, αφού δεν υπάρχει τίποτα να έλκει. Δημιουργεί ένα νέφος μυστικισμού. Το αποτέλεσμα του δυναμικού συστήματος είναι ένα γεγονότος που εξαρτάται από τους όρους λειτουργίας του οι οποίοι μπορεί να υπάρχουν με δύο τρόπους:
    Α. Ο ένας που είναι το δυναμικό σύστημα το οποίο υπακούει στον ορθολογισμό. Αυτό δέχεται ότι η λογική του σύνταξη έχει στο βάθος της μια σειρά από έσχατα στοιχειώδη που αλληλεπιδρώντας τη συνιστούν χωρίς να παραβιάζουν τα όρια μεταξύ τους.  Σ'αυτή την περίσταση το γλωσσικό σύστημα συνίσταται από όρους απόλυτους  όντας κλειστό. Έτσι λειτουργώντας, από κάποια στιγμή και μετά, το σύστημα αυτό αρχίζει να επαναλαμβάνει τον εαυτό του.  Δηλαδή απ’τη στιγμή που τέθησαν οι όροι λειτουργίας του, όλη η εξέλιξή του είναι προδιαγεγραμμένη τελεολογικά, έχοντας εξαρχής μια σειρά από συνθετικά πρότυπα του τέλους, που περιμένουν εκ των προτέρων να πραγματοποιηθούν. Ο κλειστός αυτός κόσμος, που έχει εκ των προτέρων συγκεκριμένα όρια λειτουργίας, δεν μπορεί παρά να προϋποθέτει έναν κόσμο ιδεών που υπάρχει από πριν, περιμένοντας να πραγματοποιηθείμέσα από τη λειτουργία του γλωσσικού αυτού νοητικού συστήματος. Δηλαδή ο Ορθολογικός και Αντιθετικός τρόπος προϋποθέτει ένα Γίγνεσθαι Φαινομενικό.
    Β. Ο άλλος είναι αυτός που το δυναμικό του σύστημα είναι καταλυτικο-συνθετικό-αντιφατικό. Αυτό δέχεται ότι η λογική του σύνταξη συνίσταται από αντιφατικά στοιχειώδη, έχοντας κορμό την αντιφατικότητα με τον τρόπο που επεξεργάστηκα στην πραγματεία μου περί του αντιφατικού ορθολογισμού στην ανάρτησή μου "Διαλεκτική και ο Κόσμος". Στην αντιφατική λογική σύνταξη τα αντίθετα αλληλεπιδρούν χωρίς ν’αφήνουν απαραβίαστα περιθώρια μεταξύ τους συνιστώντας αντιφατικές ενότητες.  Στο γλωσσικό αυτό σύστημα, τα αντιφατικά στοιχειώδη που το συνιστούν περιέχουν καθένα τους το Όλον μ’ένα δικό του τρόπο, που είναι ο κώδικας καταγραφής του κόσμου μέσα στο στοιχειώδες όπως έχει εξελιχθεί ως τη μορφοποίηση αυτού του γεγονότος.
     Ο τρόπος αυτός παραδόξως είναι κι ο αρχαιότερος λογικός κορμός της αποδοχής του κόσμου που απορρέει απ'το τραγικό πνεύμα δηλαδή το διθυραμβικό. Το πνεύμα αυτό ορίζεται ολοκληρωμένα από τις προτάσεις του Αναξίμανδρου, τη Διαλεκτική του Ηράκλειτου και τις επισημάνσεις της Αρνητικής Διαλεκτικής του Ζήνωνα.  (Ο αναγνώστης μπορεί να ενημερωθεί στο έργο μου “Από τον Διθύραμβο στη Διαλεκτική” εκδ. Δωδώνη 2016).
     Η έννοια λοιπόν του “ελκιστή” φαινομενικά ταιριάζει με την ορθολογική γλωσσική σύνταξη, αφού προϋποθέτει την ύπαρξη “συνθετικών προτύπων του τέλους” αυτού του δυναμικού συστήματος. Αυτά όντας απόλυτα συγκεκριμένα, βρίσκονται εκ των προτέρων εκεί από τη στιγμή που τέθησαν οι όροι του ως κλειστού και προδιαγεγραμμένου, περιμένοντας (έλκοντας) την προδιαδεγραμμένη πραγματοποίησή τους.   Αυτό όμως δεν έχει καμιά σχέση με τη θεωρία της χαοτικής απροσδιοριστίας αλλά με τον απόλυτο προσδιορισμό του ντετερμινισμού.  Ενώ στο δυναμικό σύστημα αντιφατικής λογικής σύνταξης, όπου μια “συντεταγμένη” απροσδιοριστία είναι αποδεκτή, δεν ταιριάζει η έννοια του “ελκιστή”. Εκεί ταιριάζει η καταλυτικο-συνθετική "ώθηση" του γίγνεσθαι, που όντας συνεχώς εν εξελίξει κι περιέχοντας ανά πάσα στιγμή το στοιχείο του ανεπανάληπτου και της μοναδικότητας, έχει μέσα της και το στοιχείο ενός συντεταγμένου αστάθμητου και όχι χαοτικού. Εκεί ο μόνος "ελκιστής" είναι η έννοια της αντιφατικότητας του σύμπαντος, που όντας συνεχώς Άλλη αίρει το ρόλο του ελκιστή.

Και τελικά ο όρος του “Χάους” είναι υπερβολικός και φαντασμαγορικός, αφού η έννοια που καλύπτει δεν είναι άλλη από την “απροσδιοριστία” μέτρησης και περιγραφής, η οποία έχει ήδη εκφραστεί γενικά σε κάποιες ιδιότητες κυματισμών της κλασικής φυσικής, αλλά και ειδικά στον σύγχρονο προσδιορισμό συζυγών ιδιοτήτων των κβαντικών αντικειμένων.
      Η μαγεία των μαθηματικών φορμαλισμών βέβαια που ακολουθεί όλη αυτή την προσπάθεια προσδιορισμού δεν πρέπει να παρασύρει τον διανοητή.  Η φύση είναι πολύ πιο δημοκρατική απ’ότι νομίζουμε και μπορεί να εκφράζεται με πάρα πολύ κομψούς, αλλά συγχρόνως παράκεντρους και πολυδάπανους νοητικά τρόπους.  Όταν αποκαλυφθεί κάποιος πιο άμεσος τρόπος προσέγγισης και προσδιορισμού αυτών των φαινομένων, με πολύ μας λύπη θα αναγκαστούμε να εγκαταλήψουμε αυτούς τους μαθηματικούς φορμαλισμούς που μας έδωσαν τόσο μεγάλη διανοητική ηδονή.
      Βέβαια θα υπάρχει πάντα μια διαλεκτική απροσδιοριστία, αφού κάθε τι στον κόσμο μας καταλύεται-συντιθέμενο όντας Άλλο-Αλλού, έχοντας ως αποτέλεσμα το αληθινό γίγνεσθαι του Αναξίμανδρου και όχι το φαινομενικό του Παρμενίδη.  Αυτή η αντιφατική απροσδιοριστία του Ηρακλειτικού Λόγου συμπίπτει με τη διαλεκτική σεμνότητα, όπου κάθε απόλυτο είναι υβριστικό και ανύπαρκτο, γιατί ο κόσμος μας ως καταλυτικο-συνθετικός, βρίσκεται σε συνεχή αλλαγή, Είναι-Μη Όντας